Vandaag wordt Belle in verband met de renovaties op het Oudekerksplein tijdelijk verplaatst naar een opslagruimte buiten de stad. In juni is ze weer terug op haar plekje!

(ingezonden stukje gericht aan krant Trouw. Niet geplaatst)

De grote steden in Nederland pleiten voor –gedeeltelijke-  invoering van de door de Eerste Kamer afgewezen prostitutiewet, zo las ik afgelopen zaterdag in de krant. Maar het feit dat de Eerste Kamer een wetsvoorstel afwijst, is niet voor niets. De gemeenten nemen naar mijn mening niet serieus waarom het voorstel werd afgewezen.

Ik ben geen tegenstander van een landelijke prostitutiewet;  wel maak ik me ernstig zorgen om de enorme gevolgen die elementen uit deze wet en dan met name de registratieplicht voor prostituees, gaan hebben voor de mensen die in deze sector werken. Bovendien heb ik mijn twijfels over de werkelijke reden waarom de gemeenten plotseling gedeeltelijke invoering willen. Ik heb het vermoeden dat vooral de gemeente Amsterdam probeert om registratie te forceren en daar flink voor aan het lobbyen is.

De wetgeving rond prostitutie is over het algemeen –helaas- niet bedoeld om de werkomstandigheden te verbeteren, of de (arbeidsrechtelijke en maatschappelijke) positie van sekswerkers of bordelen te beschermen en te versterken. Het is vooral bedoeld om volledige controle te hebben en te kunnen ontmoedigen. Vraag een willekeurige burgemeester of hij/zij voornoemde belangrijk vindt en u zult horen dat dit wel degelijk belangrijk wordt geacht maar altijd vanuit de gedachte dat de sekswerker beschermd moet worden tegen uitbuiting. En dit zou alleen kunnen als ze precies weten wie er waar en wanneer werkt.

Ik vind dit onzin maar de discussie hieromtrent is lastig, want gedwongen prostitutie wil natuurlijk niemand. De verhalen zijn dermate schrijnend dat de indruk die ze maken zo heftig is dat men zich niet eens meer een voorstelling wíl maken van vrijwillig sekswerk.

Vanuit de aanpak mensenhandel bezien snap ik best dat de overheid zoveel mogelijk informatie wil verzamelen. Maar er worden onder dit mom veel verworven (privacy) rechten terzijde geschoven en onbelangrijk geacht. De in percentage gemeten groep slachtoffers van mensenhandel wordt belangrijker geacht dan de veel grotere groep vrijwillig werkende sekswerkers. Deze zouden (ik citeer Lodewijk Asscher) ‘solidair moeten zijn met hun gedwongen werkende collega’s’ en niet moeten zeuren om privacywetten en stigmatisering.

Maar privacywetten zijn er niet voor niets.  Die zijn bedoeld om misbruik van persoonsgegevens te voorkomen en mensen het recht te laten behouden om zelf te bepalen wat anderen over hen mogen weten. Prostitutie is bepaald geen algemeen geaccepteerd beroep en sekswerkers hebben terechte reden dit geheim te willen houden.  We worden continu geconfronteerd met internetfraude en persoonlijke gegevens  die op straat liggen. Niemand kan garanderen dat een systeem veilig is.

Ik ben dan ook van mening dat als sekswerkers érgens tegen beschermd moeten worden, het de controledrang is van de overheid. De gemeenten moeten stevig  gaan nadenken over een andere manier om hun problemen op te lossen.

Mariska Majoor

Het PIC houdt de aankomende paar weken een kleine maar belangrijke enquête onder sekswerkers in Amsterdam. We zijn op zoek naar vrijwilligers die willen helpen met het afnemen van de enquête. Het zijn 5 vragen en het is de kunst om de vragen te stellen zonder je te bemoeien met het antwoord. Je moet dus in staat zijn om mensen te laten antwoorden zonder dit antwoord te beïnvloeden met je eigen mening. Als je dit kunt en wilt helpen ontvang ik graag een mailtje: pic@pic-amsterdam.com